ฤดูแดดมา
ฤดูแดดมา ลมพัดพา อบอ้าว ต้นไม้แห้งใบเหี่ยว คล้ายกับความรักทอดทิ้ง ทอดทิ้ง คำสอนของพ่อแม่ ลูกเติบโตแล้ว ฉลาดแล้ว แม่ไม่ต้องห่วง ห่วงทำไมให้มาก แม่เอ๋ย ปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพัง ลูกโตแล้ว ดอกไม้ต้นหญ้าตามทุ่งนาป่าเขา ใครดูแลมัน? มันก็ยังสวยตามธรรมชาติ กลิ่นหอมสดชื่น เมื่อกลิ่นหอมแล้ว ก็จางหายไป คำสอนของพ่อแม่ ไม่มีจางหาย คงอยู่ แดดก็คล้ายกัน มีความหมายมาก ไม่มีแดด มนุษย์ก็ร้องเรียกหา แดดมา ทำให้มวลมนุษย์ชื่นบาน ไม่มีแดด หนาวเย็น มนุษย์ร้องเรียกบ่นหา มนุษย์ก็เป็นอย่างนี้แหละ มนุษย์เอ๋ย แดดมาก ร้องลั่น โวยวายว่าฟ้า ไม่มีแดด โวยวายร้องเรียกหาอีกแล้ว ฟ้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ให้มนุษย์พอใจ พ่อแม่ สั่งสอน ไม่เชื่อฟัง ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ บ่นว่าเป็นลูกกำพร้า คำกลอนขอฝากถึงใคร ? อย่าเร่งรัดเกินไป จะทำให้เป็นทุกข์ เขียนเมื่อวันที่ ๖ กันยายน ๒๕๕๑ |